"Ik zie onderwijs als een teamsport waarin je met en van elkaar leert."
Michelle Warmerdam was biologiedocent en momenteel afdelingsleider vmbo ad-interim op het Liemers College. Haar moeder had eerder al voorspeld dat ze het onderwijs in zou gaan en dat bleef later ook het richtsnoer. Op de basisschool vond ze enkele hechte vriendschappen, maar kreeg ze ook af en toe het gevoel een buitenbeentje te zijn. Sociale veiligheid en het zoeken naar de juiste balans tussen presteren en ontspannen waren terugkerende thema’s in haar jeugd. Ze vond haar passie in de veelzijdigheid van het vak biologie en al na korte tijd werden haar leidinggevende kwaliteiten gezien en erkend. Onderwijs ziet ze als teamsport waarin collegialiteit, leren van elkaar en het zien van elkaars kwaliteiten centraal staan, altijd met het perspectief van de leerling als kompas.
Waar het begon
Mijn basisschool was op een openbare Jenaplanschool. Dan heb je combinatiegroepen waarin jong en oud van elkaar leren. Dat vond ik prettig. Uit die tijd heb ik twee goede vriendinnen overgehouden met wie ik nog steeds contact heb. Inmiddels zijn zij moeder geworden. Iets wat ik heel bijzonder vind om met hen mee te maken. Tegelijkertijd ben ik op die school ook gepest door een klasgenootje. Daar heb ik wel last van gehad, maar gelukkig had ik voldoende steun van mijn jongere zusje en mijn vriendinnen.
Ondersteunend gezin
Mijn vader komt uit Belfeld bij Venlo, mijn moeder uit Breda. Mijn ouders geloofden in hard werken, verantwoordelijkheid nemen en elkaar steunen. Ze hielden me vast waar nodig en lieten los waar het kon. Ze hielpen ons alledrie met huiswerk. Voor wiskunde en natuurkunde kon ik terecht bij mijn vader, voor scheikunde en talen bij mijn moeder. Nabij zijn zonder het over te nemen, is iets wat ik nu zelf probeer voor te leven in mijn werk met leerlingen en collega’s.
Grenzen ontmoeten
Als ik terugkijk op mijn school- en studietijd, dan kenmerkt zich dat door fijne vriendschappen, die ik nog steeds koester. We delen alle belangrijke levensmomenten met elkaar, het plezier maar ook de minder leuke ervaringen. Ik haalde goede cijfers, maar kreeg het moeilijk in 4 atheneum, mede vanwege Pfeiffer. Hoe graag ik ook wilde doorzetten, het was niet gezond. De druk en het tempo waren te groot en ik kreeg allerlei klachten. Nadat ik was overgestapt naar 4 havo haalde dat voor mij wel een hoop stress weg. Bewust kiezen voor mijn gezondheid was een bevrijding. Mijn cijfers gingen omhoog, ik had weer ruimte voor mijn sociale leven en ik voelde me sterker. Ik leerde dat je niet altijd het hoogste tempo hoeft te lopen om ergens te komen.
Mijn fascinatie voor onderwijs
Op jonge leeftijd zag ik mezelf al wel voor de klas staan. Op de middelbare school had ik vaak het gevoel: zo’n les zou ik anders aanpakken. Het lag dus voor de hand dat ik me de laatste jaren van de havo oriënteerde op de lerarenopleiding. Vooral het werken met pubers leek me leuk. Dat je echte gesprekken kan voeren. Ik wist alleen nog niet of ik moest kiezen voor engels, wiskunde of biologie. Bij het bezoeken van de open dagen werd het duidelijk dat het biologie werd. Daar voelde ik me meteen thuis.
Mijn eigen route ontdekken
Op mijn negentiende verhuisde ik naar Nijmegen waar ik met veel plezier heb gewoond. Maar ook in mijn eerste studiejaren daar liep ik tegen mijn grenzen aan. Spanningen en lichamelijke klachten. Ik herkende die signalen en verzocht om wat meer studietijd, waardoor ik de stof van een jaar over twee jaar kon spreiden. Op tijd gas terugnemen, hulp zoeken en de leerroute aanpassen heeft me enorm geholpen. Ik kreeg tijd voor vrijwilligerswerk bij de studievereniging, deed interessante ervaringen op als voorzitter en breidde mijn netwerk uit. Ook maakte ik een uitgebreide Nederlandse samenvatting van het Engelstalige standaardwerk Biology, a Global Approach.
Groeien in het werk
Mijn LIO-stage deed ik op locatie Didam van het Liemers College. Na het behalen van mijn diploma stapte ik over naar locatie Landeweer, waar mijn loopbaan echt startte. Het was pittig, omdat we in 2020 ineens afstandsonderwijs moesten inrichten met een doelgroep die wat extra’s vroeg. Maar ik voelde me daar goed gesteund. Als mentor van vmbo basis-kaderklassen ontdekte ik hoe direct en open deze leerlingen zijn. Wat ik mooi vind, is hoe leerlingen groeien in zelfvertrouwen. Ook spreken oud-leerlingen me geregeld aan om te vertellen hoe het met hen gaat. Dat geeft voldoening. In mijn huidige functie als leidinggevende geniet ik ervan als collega’s groeien, verantwoordelijkheid nemen en tot bloei komen. Wat mij betreft, doen we het vooral samen. Lesgeven is geen soloprestatie. We dragen samen verantwoordelijkheid voor elke klas en elke leerling. De onderwijsinspectie heeft ons pas een goede waardering gegeven. Daar ben ik trots op. Daar hebben we samen heel hard voor gewerkt.
Blijven ontwikkelen
Parallel aan mijn start als afdelingsleider volgde ik de opleiding ‘Oriëntatie op Leiderschap’ en ‘Middenmanagement in het onderwijs.’ Theorie en praktijk liepen mooi naast elkaar: wat ik leerde kon ik meteen toepassen. Casuïstiek bespreken met andere aspirant leidinggevenden gaf verdieping en veiligheid in mijn eigen leerproces. De komende jaren wil ik mij verder verdiepen in onderwijskundig leiderschap en het versterken van teamleren. Mijn doel is nog verdere verdieping creëren in deze rol: nog beter faciliteren, coachen en richting geven aan schoolontwikkeling. In al mijn ambities prijs ik me gelukkig met mijn sterke sociale vangnet: mijn vriend die me ondersteunt, mijn familie waar ik altijd terecht kan en de vele vrienden en vriendinnen om mij heen.
Waar het voor mij om gaat
De grootste opbrengst van onderwijs is voor mij dat leerlingen weten dat ze ertoe doen, dat ze vertrouwen hebben in zichzelf en hun eigen pad durven te volgen. Ieder traject is waardevol zolang er toekomstperspectief ontstaat.
