"Juist in deze tijd is het belangrijk om kritisch te leren denken."
Thomas Vissers is docent natuurkunde aan het Lorentz Lyceum in Arnhem, waar hij via Trainees in Onderwijs een vliegende start maakte. Zijn fascinatie voor de fundamenten van de natuur en de grote vragen lopen als een rode draad door zijn leven. Van een inspirerende middelbare schooltijd in Oss, via een dubbele studie aan de Radboud Universiteit, tot aan zijn werk voor de gemeentepolitiek en zijn rol in de klas: Thomas zoekt voortdurend naar betekenis, verbanden en verwondering. In de klas maakt hij die zoektocht tastbaar voor leerlingen; met experimenten, filosofische vragen, kritische denkvaardigheden en een warme, respectvolle benadering. Zijn ambitie is helder: jonge mensen begeleiden tot kritische, nieuwsgierige burgers die de uitdagingen van de 21ste eeuw met vertrouwen, verantwoordelijkheid en menselijkheid tegemoet treden.
Groeien in interesse en zelfvertrouwen
Ik groeide op in Oss, waar ik een fijne basisschooltijd en thuissituatie kende. Op het Maaslandcollege deed ik de tweetalige onderbouw, maar vooral in de bovenbouw viel alles samen, omdat ik de vakken steeds interessanter ging vinden. Mede dankzij de bevlogen docenten, die kennis toepasbaar en relevant maakten. Natuurkunde dreef uiteindelijk als mijn persoonlijke favoriet naar boven.
Zwarte gaten
In mijn profielwerkstuk richtte ik me op zwarte gaten en de relativiteitstheorie. Natuurkunde stopte toen op de middelbare school nog vaak eind negentiende eeuw, maar daarmee miste je precies de grote revoluties in het vakgebied in de vorm van de kwantummechanica en relativiteitstheorie. Juist die gooien het beeld over de aard van de werkelijkheid waarin we leven compleet overhoop. In het profielwerkstuk kon ik aan de slag met vragen zoals hoe zwaartekracht en ruimte zich tot elkaar verhouden, wat tijd überhaupt is, en hoe een bizar object als een zwart gat kan bestaan. De inspiratie en vrijheid die ik in dit project van mijn vakbegeleider Leo van Dijk kreeg om die passie uit te diepen, was uiteindelijk doorslaggevend in mijn latere studiekeuze.
Op zoek naar de grondslagen
Aan de Radboud Universiteit zette die zoektocht zich voort. Ik deed er mijn bachelor en master Natuurkunde en Filosofie. Ik besefte dat beide vakgebieden zich bezighouden met hele fundamentele vraagstukken, maar vanuit andere invalshoeken. De één via de wetenschappelijke methode en wiskundige beschrijvingen, de ander via heldere argumentaties en het blootleggen van aannames in en achter al ons denken. Door die fundamentele vraagstukken kwamen de twee vaak samen: zo hebben natuurkundige ontwikkelingen bijvoorbeeld het debat over vrije wil ingrijpend beïnvloed, terwijl filosofische debatten tussen Einstein en Bohr ons nu hebben gebracht naar kwantumcomputers. Maar niet alleen van de combinatie tussen vakgebieden kun je leren. Studeren, lol maken met je nieuwe vrienden, lidmaatschappen van verenigingen, bijbanen: ik ervoer toen ook dat leren niet alleen in de collegezalen gebeurt, maar juist óók in het leven daarbuiten.
De kracht van de combinatie
Ik had veel bijbanen in het onderwijs, onder andere als werkcollege-assistent. Ook gaf ik voorlichting over studiekeuze en vakinhoudelijke workshops. Ik merkte toen dat ik het lesgeven leuk vond en dat het me veel energie gaf. Het is soms uitdagend, maar altijd betekenisvol. Die interesse zette me uiteindelijk op het spoor van Trainees in Onderwijs, maar dat betekende ook meteen drie dagen per week zelf voor de klas, één dag per week de docentenopleiding en één dag een traineeship-gebonden onderwijsverbredingsprogramma. Momenteel werk ik als Natuurkunde docent, maar ben ik ook fractiemedewerker voor D66 in de gemeenteraad, met dossiers als stedelijke ontwikkeling en democratische vernieuwing. Daar voer ik debatten, duik ik in beleid en leer ik de werking van de publieke ruimte kennen. Het past bij mijn bredere ambitie: onderwijs én samenleving willen begrijpen en verbeteren.
Het begint bij verwondering
Natuurkunde is geen rijtje formules. Het gaat om kritisch nadenken over waarnemingen. Daarom maak ik het graag tastbaar. Ik neem leerlingen mee de gymzaal in om een bowlingbal aan een touw vlak voor mijn gezicht te laten pendelen, zodat ze de wet van behoud van energie ervaren. We koken water bij 20 graden door de luchtdruk weg te halen. We kijken filmpjes, debatteren, analyseren wetenschap, en zoeken steeds naar relevantie: waarom leer je dit? Waar raakt dit jouw wereld? Als je verwondering wekt, volgt motivatie vanzelf. Het gaat dus niet alleen om kennisoverdracht, maar om vorming: leren samenleven, bij jezelf blijven, het goede zoeken en verantwoordelijkheid nemen. ‘Je doe ertoe, je kan kritisch nadenken en je kan bijdragen aan je eigen geluk en dat van anderen’.
Wat dit werk aantrekkelijk maakt
Als docent heb je veel variatie in je werk en veel autonomie. Je kunt je vak met eigen accenten vormgeven, je bouwt een band op met je leerlingen en het is uitdagend en betekenisvol. Daarbij leer je iedere dag weer van je collega’s en je leerlingen. Ik ben dankbaar voor het fijne team en voor het vertrouwen dat leerlingen me geven. Hun energie, humor en vragen. En eerlijk: ook de arbeidsvoorwaarden in het onderwijs vond ik aantrekkelijker dan het beeld wat mensen van buitenaf me soms gaven. Toen ik begon op het Lorentz Lyceum voelde ik me welkom, gezien en gesteund. Ik heb een werkplekbegeleider, een schoolopleider en een mentorbegeleider die altijd met me mee willen denken.
Van betekenis zijn
We staan voor enorme uitdagingen: klimaatverandering, desinformatie, AI, geopolitieke spanningen en democratie onder druk. Onderwijs kan de fundamenten leggen voor een samenleving waarin we groeien en verbinden. Dat begint heel dichtbij. De manier waarop je leerlingen benadert krijg je vaak terug. Ik probeer ondanks uitdagingen altijd het positieve in hen te zien. Ik hoop dat door hen het verdiende gevoel te geven dat ze ertoe doen ik een klein beetje heb bij kunnen dragen aan de fantastische groei die ik vaak bij leerlingen zie. Grote breinen en harten die me vertrouwen geven in de toekomst. Zo zie ik dit jaar een leerling die eerst vaak met zichzelf bezig was, nu steeds anderen helpen, verantwoordelijkheid nemen, en volwassener worden. Hoe mooi is dat?
